Jan Flameng is een van die vergeten kunstenaars van de tweede helft van de 20ste eeuw die beter verdienen: academisch gevormd, hardwerkend, blijvend geïnspireerd door het landschap en het leven.

Na een opleiding als decoratieschilder koos Flameng in de late jaren dertig resoluut voor de kunst. Hij leerde tekenen en schilderen aan de Antwerpse Academie, en bekwaamde zich later bij Jos Hendrickx aan het Antwerpse Hoger Instituut in de moeilijke discipline van de burijngravure. Als graficus heeft Flameng de meeste erkenning gekregen: tot tweemaal toe werd hij bekroond op de Internationale Biënnale voor Grafiek te Ancona (It.)

De schilder Flameng, op zijn best in de landschappen van de Kempen en de kust, onderging even een te sterke invloed van Rik Slabbinck, maar vond snel zijn eigen weg. Zijn werk wordt dan feestelijk van coloriet, met veel gevoel voor evenwicht. Zijn tekeningen, vele duizenden, zijn doorgaans studiemateriaal voor gravures, aquarellen en olieverven.

Werk van Jan Flameng bevindt zich in de prentenkabinetten van Antwerpen en Brussel, en in het Jakob Smitsmuseum te Mol. (iv)